A culpa foi do escaparate ese do Sex Shop do lado da miña casa. Non tiña que mostrar todos os días eses seres que parecen clones e están deformados co Photoshop(ou o que seña) hasta a máxima hiper perfección. Ademáis sabía que había trapalladas en dolares que xa o confirmaban...
Pois algo pasaba con algunhas desas bicis que igual non tiñan que haberse hiper perfeccionado tanto hasta (en varios casos) casi a súa deformación..
Según Google imagenes, bici restaurada é algo así:
¡Vaia oh, todas están pintadas! ¿Será que hai tantos expertos? ¿E si restaurar é simplemente volver a facer novo algo vello?
Si é así ¿Que pasa coas bicis retro? Aínda que foran a copia máis exacta de certo modelo, aburrirían igual. ¿E que pasa con esa bici vella restaurada (ben), recién pintada profesionalmente, cos cromados, fileteados feitos, co seu color e componentes orixinais? Cando a miras as primeiras veces, chama moito a atención. "A mín gustariame ser rico e telas todas, como si foran obras de arte carísimas que ni entendería, e montaría nelas eu, solo eu."
Eh!, que tampouco é por menospreciar todo ese traballo que debe dar. Intuo que é muy entretenido. E igual é eso o máis interesante. Pois as veces, creo que xa non é a bicicleta en sí o que no fondo nos gusta cando a mirarmos. Senón máis ben, pode que sexan esas horas e a maneira de perfeccionarla do restaurador o que nos atrae.
Claro está tamén, que un bon porte sempre foi, e é! cousa básica. Pero, oiches, ¿a que precio?. Sí hay fósiles que están muy mal e merecen un "lifting". Pero en motísimos casos que non o necesitaban, pérdese ese "algo", que eu diría que é moito, e do máis interesante.
E non falo do cordel de alpaca que queda no cesto. Máis ben de cousas como.. a pegatina esa da tenda que nin existe. Os vestigios do seu uso, como o roce dos pes ó subírse. Aquel timbre que non funcionaba e xa non está. O maletín de cuero reseco que tampouco, ou si, pero muy pouco curtido...ou a funda do sillín dos 80 que lle quitache.
Pode que influenciara moito o bonita que é as veces a imperfección (está de moda e todo eso). Pero noon!, non se basa nela. Realmente eu creo que en general, o que pasa é que se mutila o seu verdadeiro contenido. E muy mal eh!, Pa que a pintache!
Pois algo pasaba con algunhas desas bicis que igual non tiñan que haberse hiper perfeccionado tanto hasta (en varios casos) casi a súa deformación..
Según Google imagenes, bici restaurada é algo así:
¡Vaia oh, todas están pintadas! ¿Será que hai tantos expertos? ¿E si restaurar é simplemente volver a facer novo algo vello?
Si é así ¿Que pasa coas bicis retro? Aínda que foran a copia máis exacta de certo modelo, aburrirían igual. ¿E que pasa con esa bici vella restaurada (ben), recién pintada profesionalmente, cos cromados, fileteados feitos, co seu color e componentes orixinais? Cando a miras as primeiras veces, chama moito a atención. "A mín gustariame ser rico e telas todas, como si foran obras de arte carísimas que ni entendería, e montaría nelas eu, solo eu."
Eh!, que tampouco é por menospreciar todo ese traballo que debe dar. Intuo que é muy entretenido. E igual é eso o máis interesante. Pois as veces, creo que xa non é a bicicleta en sí o que no fondo nos gusta cando a mirarmos. Senón máis ben, pode que sexan esas horas e a maneira de perfeccionarla do restaurador o que nos atrae.
Claro está tamén, que un bon porte sempre foi, e é! cousa básica. Pero, oiches, ¿a que precio?. Sí hay fósiles que están muy mal e merecen un "lifting". Pero en motísimos casos que non o necesitaban, pérdese ese "algo", que eu diría que é moito, e do máis interesante.
Pode que influenciara moito o bonita que é as veces a imperfección (está de moda e todo eso). Pero noon!, non se basa nela. Realmente eu creo que en general, o que pasa é que se mutila o seu verdadeiro contenido. E muy mal eh!, Pa que a pintache!
Que no!, que David Hasselhoff aínda sigue por ahí.
